Umowy zawierane przez kraje członkowskie między sobą nie należą do systemu prawa Wspólnot Europejskich. W szczególności prawo Wspólnot nakłada na te kraje obowiązek kolektywnego uregulowania zagadnienia.
W przypadku braku konkretnego przepisu kraje członkowskie Unii Europejskiej mogą swobodnie normować swoje stosunki na podstawie wzajemnego porozumienia, mając jednakże na
Kraje członkowskie zobowiązane są do podjęcia między sobą rokowań mających na celu zniesienie podwójnego opodatkowania na terenie Wspólnoty, wzajemnego uznania spółek lub firm, kontynuowanie osobowości prawnej w razie
przeniesienia siedziby z kraju do kraju oraz możliwości łączenia spółek i firm podlegających ustawodawstwem różnych krajów.
Jednocześnie państwa mają jednak obowiązek ułatwiania Wspólnocie wykonywania jej zadań poprzez podjęcie właściwych środków o charakterze ogólnym lub specjalnym.
Kraje członkowskie mogą jednak podejmować działania tego rodzaju tylko w zakresie i rozmiarze, w jakim
prawo wspólnotowe im na to zezwala.
Porozumienia te posiadają charakter prawnomiędzynarodowy.
Na każdym etapie ich zawierania podlegają one regułom